yollardan, yolculuklardan, yolculardan

Van Earthquake Aftermath

2011-12-20T06:57:00.006-04:00

The earthquake, with a magnitude of 7.2, struck in the Van province on October 23, 2011. The city was also hit by a second earthquake on November 9, 2011. Tens of thousands are left homeless, while over 600 people lost their lives. One month after the earthquake there has been 5205 aftershocks in the city. The citys crowded streets before the earthquake are now empty. Most of the people leave the city because of aftershocks, cold weather and insecurity. Earthquake victims who do not leave the city live in conditions becoming much harder with theft, harrasment and rape incidents. Some of the districts at the central Van have not got any aid yet. Children started to became ill and die because of cold and malnutrition. Three big hospitals in the city are also being vacated and the medical activities are being continued in the tents.

lezgin'den - van depremi sonrası

2011-11-18T16:35:00.010-04:00

lezgin kani

http://lezginkani.blogspot.com/

gökçeada

2011-08-23T06:04:00.006-04:00

dostlar

2011-06-24T11:44:00.003-04:00

2011-05-24T18:14:00.002-04:00

Ankara Gölbaşı yakınlarında fiilen engellenen Anadolu Yürüyüşü yürüyüşçülerinin kamp alanını abluka altına alan polis, gün içerisinde zaman zaman yiyecek ve su ihtiyacının karşılanmasını da engellemek istemiştir. Temin edilen iki adet seyyar tuvaletin alana sokulmasının engellenmesiyle başlayarak; yiyecek, su gibi ihtiyaçların temini yasadışı bir şekilde engellenmiş, polis araçların alana girmesine izin vermemiştir. Bulunulan aşamada, Gölbaşı'ndan Konya istikametinde dördüncü kilometredeki Starpet Petrol istasyonunun yanındaki alanda bulunan yürüyüşçülere destek için, bu alanın ziyaret edilmesi, yiyecek ve diğer ihtiyaçlari destekleyecek şekilde bu alana gidilmesi önemlidir. Kamp kurulan alanın mülkiyeti tartışmalı bir alan olup, alanda kamp kurulmasının önünde hiçbir yasal engel bulunmamaktadır. Buna rağmen, emniyet güçleri fiilen alanı abluka altına almış ve temel yaşam ihtiyaçlarının karşılanmasını engellemeye çalışmaktadır. Bu durumu kınayan elektronik posta ve fax mesajlarının Ankara Valiliğine yollanması yararlı olacaktır.Başkentin burnunun dibinde insanların en temel hakları elinden alınmaktadır.

Ankara Valiliği Fax Numarası: 0 312 306 66 70
Ankara Valiliği elektronik Posta adresi: bilgiedinme@ankara.gov.tr

http://vermeyoz.net/

2011-05-24T18:08:00.007-04:00

Anadolu'yu Vermiyoruz

2011-05-24T18:04:00.004-04:00

Son on yıl içinde tüm sularımız enerji şirketlerinin eline geçti. Üzerlerine binlerce HES ve baraj kuruluyor. Dağlarımız maden şirketleri tarafından parsellendi, delik deşik ediliyor. Yaşamımız, nükleer ve termik santrallerle tehlike altında. Feryadımızı duyan yok. Binlerce yıldır ekip biçtiğimiz tohumlar, yok olmaya başladı. Ormanlarımız, parça parça kesiliyor.
İnsanımız, doğduğu bereketli topraklarda artık doyamıyor. Köyünü, ata toprağını terk ediyor. Binlerce insan şehirlere göç ediyor ve kadim Anadolu kültürleri birer birer yok oluyor. Hızla kalabalıklaşan şehirlerimizde yaşamak her geçen gün daha da zorlaşıyor, maddi ve manevi bedeli artıyor.
Bu nedenle biz, Anadolu insanları, Anadolu’yu yaşatmak için kendi halk irademizi kullanmaya karar verdik. Birleşiyoruz! Vicdan sahibi herkesle buluşarak yedi ayrı koldan, 40 gün 40 gece Anadolu’yu arşınlıyoruz ve nehirler gibi akarak Ankara’ya yürüyoruz. Geçmişe olan saygımız ve çocuklarımızın geleceği için, doğanın hakları ve yaşam hakkımız için yürüyoruz.

http://vermeyoz.net/

1 mayıs hatırası, 2009

2011-04-28T08:20:00.008-04:00

Yort Savul*

1. Atlasları getirin! Tarih atlaslarını! En geniş zamanlı bir şiir yazacağız
2. Harbi karşılık verecek ama herkes, Göğünde kuş uçurtmayan şu üç soruya:
3. Bir, Yeryüzünde nasıl dağılmıştır
Tarihi düzünden okumaya ayaklanan çocuklar?
4. İki, Daha yavuz bir belge var mıdır ha
Gerçeği ararken parçalanmayı göze almış yüzlerden?
5. Üç, Boğaziçi bir İstanbul ırmağıdır
Nice akar huruc alessultanlarda bayraksız davulsuz?
6. Nerede kalmıştık? Tarihe ağarken üç ağır yıldız
Sürünerek geçiyor bir hükümet kuşu kanatları yoluk
7. Çocuklar! ile bile muhbirler! ve bütün ahali!
Hep birlikte, üç kez, bağırarak, yazınız

8. Kurşunkalemle de olabilir
Yort Savul!

Ece Ayhan
*padişah geçerken adamlarının halka sesleniş biçimidir; "dağılın!", "defolun!"

Ahmet Şık'a Özgürlük!

2011-04-28T07:56:00.004-04:00

Ahmet Şık gazetecidir, hakkındaki suçlamaya dayanak olacak deliller açıklanmadan tutuklanmıştır.
Ahmet Şık gazetecidir, özgürlüğünün kısıtlandığı güne kadar yaptığı haberlerlerle ve yazılarıyla, işkenceleri, gözaltında kayıpları, faili meçhul cinayetleri, devlet içinde örgütlenmiş suç odaklarını ortaya çıkarmaya çalışmıştır.
Ahmet Şık fotomuhabiridir, objektifini gerçeklere çevirmiştir. Çektiği fotoğraflarla adaletsizlikleri görünür kılmaya çalışmış, hak mücadelelerini desteklemiş, dezavantajlı grupların ve ezilenlerin tarafında olmuştur.Ahmet Şık fotomuhabiridir, “MAYIN” fotoröportajıyla savaşın ve silahlanmanın sonuçlarına dikkati çekmiş, şidetin olmadığı bir dünya için çaba harcamıştır. Ahmet Şık tutukludur, haberleriyle, yazılarıyla ve fotoğraflarıyla hayata tanık olma özgürlüğü elinden alınmıştır.Biz fotoğrafçılar, Ahmet Şık tekrar özgürlüğüne kavuşuncaya kadar hayata kendi baktığımız yerden tanık olmaya devam edeceğiz. Fotoğraf çekeceğiz. Bir sabah gördüğümüz çiçeğin, bir hak arama eyleminin, sokağın, mahallemizin, sevincimizin, umudumuzun fotoğraflarını Ahmet’e göndermek için çekeceğiz.Fotoğraflarımızı, ister profesyonel ekipmanla, ister cep telefonu kameralarıyla çekilmiş olsun, bilgisayar çıkışı da dahil olmak üzere herhangi bir teknikle bastırarak Ahmet Şık’ın geçici adresine yollayacağız. Tanıklıklarımızı Ahmet ile paylaşacağız.

(Ahmet Şık, Silivri Açık Ceza İnfaz Kurumu (Silivri Cezaevi), 2 No.lu Cezaevi B-9 Koğuşu Silivri – İstanbul )

http://www.tanikolmakistiyoruz.org/

---------------------------------------------

Freedom to AHMET SIK

AHMET SIK is a journalist; he has been arrested and put into custody without the relevant evidence of his alleged crime being explained.
AHMET SIK is a journalist; he has tried to expose the facts of torture, dissappearance under custody, unresolved political killings and crime organizations based in state with his writings and reports up until the day his freedom was restrained. AHMET SIK is a photojournalist; he has focused his camera on reality. He has tried to make clear theinjustices with his photographs, he supported the rights’ struggles and always stood for marginalizedand oppressed people.
AHMET SIK is a photojournalist; with his photo-interview called “LANDMINE”(MAYIN) he pointed tothe disastrous impacts of war and armament, he worked for a world without violence. AHMET SIK is under custody; his freedom to witness life with his news reports, writings andphotographs has been taken from his hands. We, photographers, will continue to look at life from where we stand up until AHMET SIK is free again. We will take photographs. We will take photographs of a flower we see one morning or ademonstration for rights or the street, our neighbourhood, our joy and our hope in order to sendthose to Ahmet.We will publish our pictures in any technique even as a computer printout, no matter we take themwith professional equipments or simply by our cellphones and send them to Ahmet SIK’s temporary address. We will share our witnessings with Ahmet.

(AHMET SIK, Silivri Açık Ceza İnfaz Kurumu, 2 No.lu Cezaevi B-9 Koğuşu Silivri-İstanbul).

http://www.tanikolmakistiyoruz.org

tom waits'ten hikaye

2011-03-01T05:33:00.005-04:00

Eğik ve Dimdik:
Çocuklarım, benim diğer babalardan biraz farklı olduğumu anlamaya başlıyorlar. Geçenlerde bana 'Neden senin herkes gibi düzenli bir işin yok?' diye sordular. Ben de onlara bir öykü anlattım. Ormanda, bir eğri büğrü ve bir de dimdik iki ağaç varmış. Her gün dik ve düzgün olan eğri büğrü olanına dermiş ki: 'Bana bak; uzunum, düzgünüm ve yakışıklıyım. Bir de kendine bak; eğrilmiş bükülmüşsün. Kimse sana bakmak istemez.' Ve ormanda birlikte büyümüşler. Derken bir gün oduncular gelmiş, bir eğri büğrü ağaca bir de düzgün olanına bakmışlar, ve 'Hemen şu düzgün ağaçları keselim, diğerlerini bırakalım.' demişler. Böylece oduncular, dik, düzgün ağaçları keresteye, kürdana ve kağıda dönüştürmüşler. Ve eğri büğrü ağaç hala orada, her gün daha güçlü ve daha garip bir şekilde büyüyor.

Straight Tree and Crooked Tree
My kids are starting to notice I'm a little different from the other dads. "Why don't you have a straight job like everyone else?" they asked me the other day. I told them this story: In the forest, there was a crooked tree and a straight tree. Every day, the straight tree would say to the crooked tree, "Look at me...I'm tall, and I'm straight, and I'm handsome. Look at you...you're all crooked and bent over. No one wants to look at you." And they grew up in that forest together. And then one day the loggers came, and they saw the crooked tree and the straight tree, and they said, "Just cut the straight trees and leave the rest." So the loggers turned all the straight trees into lumber and toothpicks and paper. And the crooked tree is still there, growing stronger and stranger every day.

boston 1999

2011-01-27T02:25:00.007-04:00

2011-01-18T04:13:00.000-04:00

2011-01-18T03:55:00.004-04:00

Bizi bir araya getiren şey, acı çekmemiz. Sevgi değil. Sevgi akla boyun eğmez, zorlandığında da nefrete dönüşür. Bizi birleştiren bağ seçilebilir bir şey değil. Biz kardeşiz. Paylaştığımız şeylerde kardeşiz. Hepimizin tek başına çekmek zorunda olduğu acıda, açlıkta, yoksullukta, umutta biliyoruz kardeşliğimizi. Biliyoruz, çünkü onu öğrenmek zorunda kaldık. Bize birbirimizden başka kimsenin yardım etmeyeceğini, eğer elimizi uzatmazsak hiçbir elin bizi kurtaramayacağını biliyoruz. Uzattığınız el de boş, tıpkı benimki gibi. Hiçbir şeyiniz yok. Hiçbir şeye sahip değilsiniz. Hiçbir şey sizin malınız değil. Özgürsünüz. Sahip olduğunuz tek şey ne olduğunuz ve ne verdiğinizdir.
mülksüzler / ursula k. le guin
-----------------------------

It is our suffering that brings us together. It is not love. Love does not obey the mind, and turns to hate when forced. The bond that binds us is beyond choice. We are brothers. We are brothers in what we share. In pain, which each of us must suffer alone, in hunger, in poverty, in hope, we know our brotherhood. We know it, because we have had to learn it. We know that there is no help for us but from one another, that no hand will save us if we do not reach out our hand. And the hand that you reach out is empty, as mine is. You have nothing. You possess nothing. You own nothing. You are free. All you have is what you are, and what you give.
dispossessed / ursula k. le guin

ali

2011-01-03T16:11:00.001-04:00

Bir Seyyahın Kaybolma Kılavuzu

2011-01-02T14:33:00.008-04:00

...Yolculuğumuz kısa sürdü.
Bir gün kadar kısa.
Bir türlü gelmek bilmeyen bahardaki erguvanların ömrü kadar kısa.
Ayrılırken, "Nereye gideceksin?" diye sordum.
“Ben hiç gitmem ki," dedi.
“Hiç gitmedim, gitmek de istemem. Ben hep gidilen oldum.
Belki de bu yüzden, yolcuların hepsinden çok bilirim, hepsinden çok görürüm, hepsinden çok anlarım...Hep gidilen olduğum içindir ki, ben yeryüzündeki bütün yollarım ve her yolcu benim."

Özcan Yurdalan
Bir Seyyahın Kaybolma Kılavuzu- Yolcular için El Aynası-1

bostanlı - üçkuyular feribotu, izmir

2010-11-21T11:15:00.005-04:00

burgazada

2010-11-05T20:42:00.012-04:00

dostum,

güneşe, toprağa bak, suya bak, buluta bak;
fakat, arkana bakma....

kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de...
unutma, yolcu değişir, yol değişir, ama menzil değişmez.

yolcuya bakıp, yolunu tanıma.
yola bak, yolcuyu tanı,
yolcu hakkındaki kıymet hükmünü ona göre ver.
vahim olan, yolun yolcusuz olması değil;
asıl vahim olan yolcunun yolsuz olmasıdır;

yolsuz, hedefsiz, amaçsız, şaşkın, hercai ve seyyal.....

'en doğru yol: en dikensiz yoldur' diyenler seni aldatıyorlar.
onlar, karanlık evlerinde kaybettiklerini sokak lambasının altında arayan şaşkınlardır.
aldırma....ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.
dikenine katlanmaktan söz edenler, aşıkmış gibi davrananlardır.
gerçek aşık olanlarsa, dikenini de sever.

dostum, yollar yürümek içindir.
fakat, şu gerçeği de hiç unutma:

yürümekle varılmaz,
lakin varanlar yürüyenlerdir.

yol boyunca;
yola çıkıp da yürümeyenleri,
yola oturup, gelen-geçenin ayağına çelme takanları,
yoldan metafizik uyuşturucularla keyif çatanları,
tel örgülerle çevirdiği yolu kendisine zindan edip volta atanları,
maratona 100 metre koşucusu gibi hızlı gidip, 50. metrede yola yatanları,
yürüyüşün uzun ve yolun zahmetli olduğunu görünce, yolculuk üzerine zor atanları,
yürümeyi bırakıp, yol-yolcu ve menzil üzerine kalem oynatanları,
ayağına batan tek bir dikenin faturasını çıkarıp, ömür boyu tafra satanları,
beyaz atlı kurtarıcıyı gözlemek için ufka bakıp bakıp dağıtanları,
yanlış kılavuzlara kızıp yolu satanları göreceksin.
aldırma, yürü.
göğsüne yüreğinden başka muska takma...

khalil gibran

gökova

2010-11-05T20:32:00.006-04:00

nusaybin

2010-10-06T05:21:00.004-04:00

nişanlılar, diyarbakır

2010-10-02T10:43:00.002-04:00

2010-09-30T11:19:00.009-04:00

kalbimin derinlerinden bir kuş uyandı ve uçtu gökyüzüne doğru.
yükseldikçe, daha ve daha,büyümeye başladı daha da.
önce bir kırlangıç gibiydi, sonra tarla kuşu ve kartal,
sonra bir bahar bulutu misali genleşti

en sonunda tüm yıldızlı gökleri kapsadı.
kalbimin derinlerinden bir kuş uyandı, uçtukça büyüdü, çoğaldı,
oysa yüreğimi hiç terketmemişti.

halil cibran - haberci

----------------------------

Out of my deeper heart a bird rose and flew skywards.

Higher and higher did it rise, yet larger and larger did it grow.

At first it was but like a swallow, then a lark, then an eagle, then as vast as a spring cloud, and then it filled the starry heavens.

Out of my heart a bird flew skywards.

And it waxed larger as it flew.

Yet it left not my heart."

khalil gibran - forerunner

sınır

2010-08-31T12:58:00.006-04:00

2010-08-13T12:35:00.004-04:00

“Bir kadın olarak benim ülkem yoktur.
Bir kadın olarak bir ülke de istemiyorum.
Bir kadın olarak tüm dünya benim ülkemdir.”

"As a woman I have no country.
As a woman I dont want to have a country.
As a woman my country is the whole world. "

Virginia Woolf

I. Sınırsız Kadınların Emeği Nusaybin'de Buluşuyor - yolculardan

2010-08-08T09:48:00.017-04:00

Nusaybin Belediyesi 'Nasıl bir kadın kenti hayal edebiliriz ve bu hayalleri nasıl gerçekleştirebiliriz şiarıyla yola çıkarak 18-28 Temmuz tarihleri arasında I. Sınırsız Kadınların Emeği Nusaybin'de Buluşuyor projesini gerçekleştirdi. Bu proje kapsamında içinde akademisyen, fotoğrafçı, sinemacı, belgesel yapımcısı, insan hakları savunucusu ve sosyolog olan 20 kadın Nusaybin'li kadınlarla buluştu ve düzenlenen atölyelerle demokratik, ekolojik, cinsiyet özgürlükçü yerel yönetim anlayışını ve bu anlayışın geliştirilme yollarını tartıştı. Proje kapsamında Fotoğraf Atölyesi, Cinsel Şiddet ve Cinsel Şiddetle Mücadele Yöntemleri Atölyesi, Tiyatro Atölyesi, Kadının insan hakları atölyesi, Cam Altı Atölyesi, Sinema Atölyesi, Kent ve Şehircilik Atölyesi, Heykel Atölyesi düzenlendi. Aynı zamanda proje boyunca Nusaybin'in mahalleri ziyaret edilerek kadınlarla birebir Nusaybin'deki yaşam ve ihtiyaçlar üzerine sohbet edildi.

fotograflar

birsen, gulşin, nilgün, özlem, serra, sine

halfeti

2010-07-16T03:53:00.007-04:00

çocuk, nene, gelin, eş, anne, işçi, öğrenci… alaköy’ün kadınları

2010-06-30T06:54:00.005-04:00

tatvan-van-tatvan

2010-06-03T06:36:00.007-04:00

deli/madman

2010-06-02T04:11:00.014-04:00

dostum
dostum, göründüğüm gibi değilim. görünüş sadece giydiğim bir elbisedir. senin sorgularından beni, benim kayıtsızlığımdan seni koruyan, özenle örülmüş bir elbise.
benim içimdeki ‘ben’, dostum, sessizlik içinde oturur, sonsuzluğa dek kalacak orada, doyulmaz, erişilmez.
ne söylediklerime inanmanı, ne de yaptıklarıma güvenmeni isterim- çünkü sözlerim senin aklından geçenlerin dile getirilmesinden, yaptıklarımsa umutlarının eylemleştirilmesinden başka bir şey değildir.
‘rüzgar doğuya esiyor’ dediğin zaman ‘evet, doğuya esiyor’ derim: çünkü düşüncelerimin rüzgarda değil, deniz üzerinde dolaştığını bilesin istemem.
denizlerde gezen düşüncelerimi anlayamazsın, zaten anlamanı da istemem. bırak denizimle başbaşa kalayım.
senin için gündüz olduğu zaman dostum, benim için gecedir: böyle olsa da ben yeşil tepelere değerek oynayan öyle vaktini, vadiden süzülen mor gölgeleri anlatırım; çünkü sen ne karanlığımın türkülerini duyabilir, ne de yıldızlara çarpan kanatlarımı görebilirsin-görmemenden, duymamandan hoşnudum ben. bırak gecemle başbaşa kalayım.
sen cennetine yükselirken ben cehennemime inerim- o zaman bile bu ulaşılmaz uçurumu ötesinden bana seslenirsin,’arkadaşım, yoldaşım’ ben de sana seslenirim, ‘yoldaşım, arkadaşım’-çünkü cehennemimi görmeni istemem. alevler görüşünü yakacak, duman burnuna dolacaktı. senin gelmeni istemeyecek kadar çok severim cehennemimi. bırak, cehennemimle başbaşa kalayım.
sen gerçeği, güzeli, doğruluğu seversin; ben de sen hoşnut olasın diye bunları sevmenin yerinde ve iyi olduğunu söylerim ama içimden senin sevgine gülerim. gene de gülüşümü göresin istemem. bırak kahkahalarımla başbaşa kalayım.
dostum, sen iyi, ihtiyatlı, akıllısın; hayır sen eksiksizsin- ben de seninle ölçülü ve düşünerek konuşurum. oysa ben deliyim. ama gizliyorum deliliğimi. bırak deliliğimle başbaşa kalayım.
dostum, sen benim dostum değilsin, ama ben bunu sana nasıl anlatacağım? benim yolum senin yolun değil, gene de birlikte yürüyoruz elele.

Halil Cibran - Deli
---------------------------------
My friend
My friend, I am not what I seem. Seeming is but a garment I wear -- a care-woven garment that protects me from thy questionings and thee from my negligence. The "I" in me, my friend, dwells in the house of silence, and therein it shall remain for ever more, unperceived, unapproachable. I would not have thee believe in what I say nor trust in what I do -- for my words are naught but thy own thoughts in sound and my deeds thy own hopes in action. When thou sayest, "The wind bloweth eastward," I say, "Aye, it doth blow eastward"; for I would not have thee know that my mind doth not dwell upon the wind but upon the sea. Thou canst not understand my seafaring thoughts, nor would I have thee understand. I would be at sea alone. When it is day with thee, my friend, it is night with me; yet even then I speak of the noontide that dances upon the hills and of the purple shadow that steals its way across the valley; for thou canst not hear the songs of my darkness nor see my wings beating against the stars -- and I fain would not have thee hear or see. I would be with night alone. When thou ascendest to thy Heaven I descend to my Hell -- even then thou callest to me across the unbridgeable gulf, "My companion, my comrade," and I call back to thee, "My comrade, my companion" -- for I would not have thee see my Hell. The flame would burn thy eyesight and the smoke would crowd thy nostrils. And I love my Hell too well to have thee visit it. I would be in Hell alone. Thou lovest Truth and Beauty and Righteousness; and I for thy sake say it is well and seemly to love these things. But in my heart I laugh at thy love. Yet I would not have thee see my laughter. I would laugh alone. My friend, thou art good and cautious and wise; nay, thou art perfect -- and I, too, speak with thee wisely and cautiously. And yet I am mad. But I mask my madness. I would be mad alone. My friend, thou art not my friend, but how shall I make thee understand? My path is not thy path, yet together we walk, hand in hand.

Khalil Gibran - The Madman

luki

2010-05-31T02:49:00.013-04:00

öyle az insan var ki, bir insan gördüğüm zaman ne yapacağımı şaşırıyorum...

lucky

sezgin kaymaz

van gölü

2010-05-12T17:01:00.003-04:00

Hawarê Dicleye

2010-03-30T05:57:00.020-04:00

dicleyim ben
diclenin sesi
tarihin bakışı, insanlığın yüreği
başlangıcım ben, doğumum, varoluşum
cennetin nehri, arasın kardeşi, zap ve fıratın
tevrat, incil, kuran
ademim ben, ibrahim, nuh
tufanım, cudi, herekol
beyaz bir güvercin, yeşil bir zeytin yaprağı,
diriliş, hayatın yeniden dirilişi
zaman, dün, bugün, yarın.
zaman akıyor, gidiyor, dünden bugüne.
gam, düş, hayal. zamanın suretleri, dem, devirle devranın.
yeşil, mavi, sarı. kırmızı kanın rengi.
zrengi, dün, bugün.
güçlü yumuşak, hüzünlü şen, yüksek alçak.
sesim ben, rüzgarın sesi.
karın ve yağmurun, toprak ve yıldırımın
akan altın sarısı yıldızlarla yatıyorum uykuya
sarı güneş ışıklarıyla uyanıyorum
maviyim gökyüzü gibi, dingin ve duygulu.
yeşilim bahar gibi, aşık, umutlu.
griyim ben taş gibi, gamlı, boynu bükük.
kırmızıyım toprak gibi, kırık yaralı.
kederim ben; ölüm, botan ahalisinin alnında yazılı.
mutluluğum ben; hayat, mezopotamya’nın toprağında doğan.
hüzünüm ben; hasret, ocağını terk edenlerin ardına düşen.
sevdayım ben; sevgi yıllardan, asırlardan, insan ve medeniyetlerden artakalan
gemiyim ben, sal, nuhun, kesonun
selahattin, ezizan, miro, cudiden ninovaya, babile, basraya doğru.
ülke ülke, halk halk, dil dil. Dem dem.
asker, kılıç, ok, kalkan.
at, davar, sürü
tütün, zeytin, ipek
insan, insan, insan

savaş, kavga, yangın, yıkım.
küskün, tedirgin, şaşkın, kuşkulu, yüreği kırık, yıkık, yitik, ölü
dicleyim ben, dilsizlerin dili, sessizlerin sesi

mehmed uzun

diclenin yakarışı

bodrum

2010-03-30T05:57:00.019-04:00

Tekel Direnişi, Ankara

2010-02-03T14:07:00.012-04:00

rastlarsa birine biri çavdarlar arasında…

2010-01-28T15:03:00.019-04:00

…hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta, yetişkin hiç kimse, yani, benden başka. ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum; nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim. biliyorum, bu çılgın bir şey…

...I keep picturing all these little kids playing some game in this big field of rye and all. Thousands of little kids, and nobody's around — nobody big, I mean — except me. And I'm standing on the edge of some crazy cliff. What I have to do, I have to catch everybody if they start to go over the cliff — I mean if they're running and they don't look where they're going I have to come out from somewhere and catch them. That's all I'd do all day. I'd just be the catcher in the rye and all. I know it's crazy, but that's the only thing I'd really like to be. I know it's crazy...

jerome david salinger

01.01.1919, 27.01.2010

figan

2009-12-21T17:54:00.005-04:00

gökhan'dan, iznik

2009-12-09T05:45:00.017-04:00

atilla'nın yerinde zeytin toplayıcılığı

atilla ulaş, gökhan deniz, tolga sezgin

leyla'dan - mardin

2009-12-04T04:33:00.006-04:00

leyla akcan

yolda

2009-11-30T15:42:00.010-04:00

Yolculuğumuzun başında yağmur çiseliyordu ve esrarengiz bir hava vardı. Büyük bir sis destanına tanık olacaktık anlaşılan.

"Hey!" diye bağırdı Dean. “Gidiyoruz işte!” direksiyona abanıp gazladı; havasını bulmuştu, herkes farkındaydı.

Hepimiz keyifliydik, karmaşayı ve anlamsızlığı arkada bıraktığımızın, zamanla ilgili tek ve yüce işlevimizi yerine getirmekte olduğumuzun farkındaydık: hareket etmek.

Ve hareket ettik

yolda / jack kerouac

özcan'dan - yolcular için el aynası

2009-11-29T03:14:00.013-04:00

Veda sorusu...
Bir yolcu gördüm...Çoktandır yoldaymış gibiydi. Hali, tavrı, uzun yolların yolcularını andırıyordu ama nereden geldiğine dair hiç belirti yoktu görünürde. Oysa uzun yola çıkmışların sezgileri hayli gelişmiştir, karşılaştıkları yolcunun nerelerden geçerek geldiğini anlayabilirler. Her birinin üstüne başına, diline davranışına sinmiş işaretleri fark eder, yorum yapar, tahminde bulunurlar.Onda da saç diplerinden tırnak uçlarına kadar yolların tozu vardı. Gerçi bizim bildiğimiz dünyadan çok, bir hayal aleminin tozlarına benziyordu üstündekiler. Sanırım bu yüzden kimin nesidir, nereden gelip nereye gitmektedir kestirmek zordu. Karşılaştığımız yer, neden sonra varılmış ilk durağı da olabilirdi bu yolcunun, son durağı da. Zaten burası, yolcuların uzun uzadıya vakit geçirdikleri bir yer olmamıştı hiçbir zaman. Olamazdı da. Ne şöyle sırtımızı yaslayarak rahatça oturabileceğimiz bir ağaç gölgesi vardı görünürde, ne de yatıp uyumak için bir oda, çardak veya sıradan bir seki... Sonsuz boşluğa savrulup gidecekken kayaların ucuna takılıp kalmış, son bir gayretle yeryüzüne tutunmuş bir yerdi burası. Önümüzdeki derin uçuruma yüzümüzü dönünce, tam arkamızda kalan sivri kayalarda gezinen rüzgarın uğultusunu işitirdik. Büyük boşluklara has çınlamalarla dolu bu uğultular uzaktan geçen yolcuları bile buraya çekerdi. Havada daima asılı duran ve gün ortasını geçmeden eflatuna çalan toz bulutu ise etraftaki her şeyin ince bir tülle örtünmüş gibi görünmesine yol açardı.Sebep o bulut mudur yoksa karşıdaki kayaların gece gündüz eksilmeyen gölgesi mi bilmiyorum, ama yolu buraya düşen yolcuların ruhu, o bulut ile kayaların arasındaki kıskaca girerdi. Kararsızlığın kıskacına... O yolcu ise her şeye rağmen, varacağı yere varmış gibi görünüyordu. Halinden şikayet etmediği gibi, kendini hep iki arada hisseden, kararsız birine de benzemiyordu pek; ya da ben benzetemedim.Günlerce konuştuk. Daha doğrusu o anlattı ben dinledim. Fasılasız, uzun uzun anlattı. Yollara, yolculara, yolculuk hallerinin her teferruatına vakıftı. Sadece seyirlerdeki yaşanmışlıklar değil, yollarda başa gelmiş ve gelecek ne varsa hepsi malumuydu. Bilmediği rota, gezmediği kent, solumadığı dağ havası kalmamıştı. Vardığı her menzilde, en derinlerindeki kapılara ulaşmış, kimini açmış, kimini de kapalı kalmalı diye mim koyup öylece bırakmıştı. Onca gün birlikte geçirdikten, anlattıklarını dinledikten, gözlerinin içinde alemi seyrettikten sonra edindiğim izlenimi böyle özetleyebilirim. Bu izlenimi sözcüklere döker dökmez müthiş bir keşif yapmış gibi içim aydınlanıvermişti. Hislerimi kendisine söylediğim zaman aldırmaz göründü, ara vermeden konuşmasını sürdürdü.Sözlerinden yola çıkarak nereden gelip nereye gittiğine dair herhangi bir ipucuna ulaşamadım. Belki de ulaşılacak bir yer yoktu. Onun geldiği bütün yollar gibi, o yollara açılan bütün geçitler de unutulmuştu. Galiba bu nedenle, gözlerinde alemi seyretmeme izin verdiği halde, sözleriyle beni yolculuklara çıkarmayı başaramadı. Herhangi bir yolculuğa... İnsanı şuradan alıp şuraya götürebilecek mecali yoktu ağzından dökülen kelimelerin. Kim bilir belki de kıskançlıkla korumaya çalıştığı, kendine saklamak istediği bazı şeyler vardı ve anlattıkları üstünden benim bir yolculuk yapmama izin vermeyecekti. Özenle kaçınıyordu bundan ya da ben gerekli kapıyı bulup girememiş, o ilk geçidin nerede olduğunu bulamamıştım. Ayrılma vakti geldiğinde;“Ne zaman yola çıkıyorsun” diye sordum, sırt çantamı yüklenmiştim. Günlerdir cevabını bulmaya çalıştığım soru ilk kez dilimden dökülmüştü. İkimiz de bunu biliyorduk. İşte o an, ilk kez telaşlandığını, sükunetini kaybettiğini, kararsız kaldığını fark ettim; cevap vermedi...Veda etmeden ayrıldım. Orada kalmıştı. Bir ara arkama baktım. Görünürde yoktu ama bir fısıltı gibi gelen sesini işittim. Şu basit soruyu bana soruyordu:“Yola nasıl çıkılır?”Geriye dönmedim. Ben de aynı soruyu ona yolladım bir veda cümlesi gibi:“Peki, yola nasıl çıkılır?”İkimiz de, uzun uzadıya barınmak mümkün olmadığı halde günlerdir bir türlü terk edemediğimiz yerden ayrılmadan veda ediyorduk birbirimize; cevabını belki de hiç bulamayacağımız o en son sorusuyla...
“Sahi, yola nasıl çıkılır?..”

Özcan Yurdalan

midyat

2009-11-18T07:04:00.004-04:00

nusaybin-silopi-nusaybin

2009-11-10T14:36:00.007-04:00

nusaybin

2009-11-04T09:10:00.007-04:00

Nusaybin Kadın Kültür ve Sanat Festivali

2009-10-26T08:20:00.012-04:00

Demokrasi kadın özgürlüğüdür, özgürlük sınır tanımaz.

Nusaybin Kadın Kültür ve Sanat Festivali Fotoğraf Atölyesi'nden

2009-10-25T07:09:00.003-04:00

Nusaybin Belediyesinin Kadın Kültür ve Sanat Festivali kapsamında biz kadınlar kendi yaşamlarımızı fotoğrafla anlatmak için çalıştık. Bu fotoğraflar da yaşamlarımızdan bazı kesitler var.

Aydan Arda, Belkıs Akdemir, Esmer Bilener, Elvan Şahin Keşkek, Elif Tanış, Gurbet Kartalmış, Hilal Koç, Kadriye Karahan, Mine Aladağ, Meryem Onbaşı, Melek Orak, Özden Çelik, Pelşin Orak, Selay Biçer, Teslime Nacar, Zeynep Timur, Zozan Uçar

2009-09-29T03:09:00.000-04:00

Çocukluk Şarkısı / Song of Childhood

2009-09-29T02:22:00.010-04:00

Çocukluk Şarkısı

Çocuk daha henüz çocukken kollarını sallayarak yürürdü.
Derenin ırmak olmasını isterdi, ırmağın sel,
bu su birikintisinin de deniz olmasını.
Çocuk henüz çocukken çocuk olduğunu bilmezdi.
Herşey yaşam doluydu ve tüm yaşam birdi.
Çocuk henüz çocukken hiçbirşey hakkında fikri yoktu.
Alışkanlıkları yoktu
Bağdaş kurup otururdu, sonra koşmaya başlardı.
Saçının bir tutamı hiç yatmazdı
ve fotoğraf çektirirken poz vermezdi...
Çocuk henüz çocukken şu sorulara sıra gelmişti.
Neden ben benimde sen değilim,
neden buradayım da orda değilim.
Zaman ne zaman başladı ve uzay nerede bitiyor.
Güneşin altındaki yaşam sadece bir rüya mı?
Gördüklerim, duyduklarım, kokladıklarım sadece dünyadan önceki dünyanın bir görüntüsü mü?
Gerçekten kötülük var mı?
Gerçekten kötü insanlar var mı?
Nasıl olurda ben olan ben olmadan önce var değildim ve nasıl olurda ben olan ben bir zaman sonra ben olmayacağım...
Çocuk daha henüz çocukken ıspanağı, bezelyeyi, sütlacı ve karnabaharı ağzında geveleyip dururdu,
ama şimdi hepsini yiyor, üstelik mecburiyetten değil.
Çocuk henüz çocukken bir keresinde yabancı bir yatakta uyandı.
Şimdi tekrar tekrar uyanıyor.
Bütün insanlar güzel görünürdü, şimdi ise sadece bazıları.
Cenneti gözünün önüne getirebiliyordu, şimdi ise tahmin ediyor.
Hiçliği düşünmezdi, bugün ondan ürküyor.
Çocuk henüz çocukken hevesle oyun oynardı,
şimdi ise ancak yaptığı işle heyecanlanıyor.
Çocuk daha henüz çocukken elma ve ekmek yemek yeterliydi.
Bu bugün de böyle.
Dutlar ellerini doldururdu, bugün ki gibi
Taze cevizler buruşuk bir tat bırakırdı ağzında, hala bırakıyor.
Çocuk henüz çocukken bir dağın doruğuna vardığında biraz daha yükseğini arzululardı hep,
Büyük bir şehir gördüğünde daha büyüğünü isterdi, bugün de böyle bu
Coşkuyla ağaçların dallarına tırmanırdı tepedeki kirazları toplamak için, bugün de böyle bu
Kızarırdı yüzü yabancıların gözü üstündeyken, bugün de bu değişmedi
Sabırsızca ilk düşen karı beklerdi,
bugün de yaptığı gibi.

Çocuk daha henüz çocukken
zıpkın gibi bir çomak fırlattı ağaca
bugün hala titrer çomak o ağaçta.

---------------------------------------------------

Song of Childhood

When the child was a child It walked with its arms swinging, wanted the brook to be a river, the river to be a torrent, and this puddle to be the sea.
When the child was a child, it didn’t know that it was a child, everything was soulful, and all souls were one.
When the child was a child, it had no opinion about anything, had no habits, it often sat cross-legged, took off running, had a cowlick in its hair, and made no faces when photographed.
When the child was a child, It was the time for these questions: Why am I me, and why not you? Why am I here, and why not there? When did time begin, and where does space end? Is life under the sun not just a dream? Is what I see and hear and smell not just an illusion of a world before the world? Given the facts of evil and people. does evil really exist? How can it be that I, who I am, didn’t exist before I came to be, and that, someday, I, who I am, will no longer be who I am?
When the child was a child, It choked on spinach, on peas, on rice pudding, and on steamed cauliflower, and eats all of those now, and not just because it has to.
When the child was a child, it awoke once in a strange bed, and now does so again and again. Many people, then, seemed beautiful, and now only a few do, by sheer luck.
It had visualized a clear image of Paradise, and now can at most guess, could not conceive of nothingness, and shudders today at the thought.
When the child was a child, It played with enthusiasm, and, now, has just as much excitement as then, but only when it concerns its work.
When the child was a child, It was enough for it to eat an apple, … bread, And so it is even now.
When the child was a child, Berries filled its hand as only berries do, and do even now, Fresh walnuts made its tongue raw, and do even now, it had, on every mountaintop, the longing for a higher mountain yet, and in every city, the longing for an even greater city, and that is still so, It reached for cherries in topmost branches of trees with an elation it still has today, has a shyness in front of strangers, and has that even now. It awaited the first snow, And waits that way even now.
When the child was a child, It threw a stick like a lance against a tree, And it quivers there still today.

Peter Handke

adana

2009-09-25T03:43:00.000-04:00

adana

2009-09-25T03:40:00.003-04:00

yasemin & mehmet'ten, ünye

2009-09-22T01:23:00.004-04:00

mehmet kaçmaz & yasemin yıldız

bayzar alata, diyarbakir

2009-08-26T02:52:00.006-04:00

Bayzar Alata, Meryem Ana Süryani Kilisesi, Diyarbakır. 140 sene önce yapılan nüfus sayımına göre yaklaşık 8000 Ermeni’nin yaşadığı Diyarbakır’da bugün sadece 3 Ermeni var. Bayzar, eşi Sarkis ve kızkardeşi Viktorya.

- Biz Kadıköyü'nden geldik. 13 sene köyde oturduk. Ordan geldik Diyarbakıra. Sıtkı (Sarkis) gitti pirinç ekmeye. Bende ev kadınıyım iş görüyordum elimde. O yandan bu yandan idare ediyoduk.

- Çocuklarımız yoktu. Ev kirası almadılar bizden, idare yapıyoruz şimdiye kadar. Şimdide yaşlanmışık. Devlet bize yardım ediyor. Üç ayda bir 250 lira veriyor.

Damat ve gelin fotoğrafı. Bayzar ve Sarkis 1949’da evlendiklerinde çektirmişler.

Bayzar Meryem Ana Süryani Kilisesinde pazar ayininde. Bayzar ve Sarkis 25 senedir bu kilisede yaşıyorlar.

Hovannes, Bayzar ve Sarkis Meryem Ana Süryani Kilisesi'nin avlusunda.

pamuk

2009-08-13T05:17:00.003-04:00

bodrum

2009-08-06T03:26:00.003-04:00

bodrum

2009-08-03T03:19:00.002-04:00

sine'den, macaristan

2009-07-29T03:05:00.006-04:00

buda'da pencere

soran balık

baykuş ve ben

çok sıcak

diğer yolcular-1

diğer yolcular-2

paranoya

sine boran art

http://flaneur-art.blogspot.com/

van

2009-07-16T05:32:00.002-04:00

2009-07-16T05:31:00.002-04:00

2009-07-16T05:30:00.001-04:00

2009-07-16T05:29:00.001-04:00

leyla & onur

2009-07-12T02:57:00.002-04:00

halıkışlak, kars - 2

2009-07-11T12:00:00.000-04:00

halıkışlak, kars

2009-06-22T16:07:00.000-04:00

"dört mevsim kadın"

2009-06-16T16:59:00.000-04:00

Kars Belediye başkanı Nevzat Bozkuş, belediye binası önündeki iki kadın heykelini "başka bir yerde değerlendirmek üzere" kaldırdı.
Kars Belediyesi'nın kadın heykelleri toplaması üzerine dikkatler Faikbey Caddesi'ndeki Gazi Ahmet Muhtar Paşa Konağı önünde bulunan ve 2005 yılında Fransa'dan getirildikten sonra saldırıya maruz kalan ‘Dört Mevsim Kadın’ heykeline çevrildi.

diyarbakır

2009-06-16T16:32:00.002-04:00

2009-06-16T14:39:00.001-04:00

yolculardan - diyarbakır hatırası

2009-06-12T05:03:00.003-04:00

serradan

lezginden

figenden

gülşinden

lezginden

gülşinden

anahitten

barış mitingi hatırası

serradan

nilgünden

serradan

meryemana kilisesi hatırası

serradan

anahitten

gülşinden

serradan

gülşinden

anahitten

serradan

dicle hatırası

serradan

uçurtma şenligi hatırası

lezginden

figenden

anahitten

hüsamdan

serradan

insanlık anıtı, kars

2009-06-07T21:14:00.001-04:00

kars-erzurum

2009-06-05T04:54:00.003-04:00

uçurtma şenliği, diyarbakır

2009-06-04T15:48:00.000-04:00

2009-05-11T05:42:00.001-04:00

van

2009-05-11T05:37:00.003-04:00

1 mayıs

2009-05-01T15:48:00.003-04:00

bodrum

2009-04-23T08:44:00.004-04:00

beyoğlu

2009-04-04T10:48:00.003-04:00

2009-03-28T13:13:00.001-04:00

çizgilere basmadan

2009-03-28T13:10:00.000-04:00

beşiktaş

2009-03-27T13:06:00.002-04:00

ataköy

2009-03-25T18:05:00.004-04:00

2009-03-24T17:42:00.009-04:00

Özgürlük ağır bir yüktür, ruhun yüklenmesi gereken büyük ve garip bir sorumluluk. Kolay değildir. Verilen bir armağan değil, yapılan bir seçimdir, bu seçim de zor bir seçim olabilir. Yol yukarıya, ışığa doğru çıkar, ama yüklü yolcu oraya hiçbir zaman varamayabilir.

Atuan Mezarları - Ursula K. Le Guin

----------------

Freedom is a heavy load, a great and strange burden for the spirit to undertake. It is not easy. It is not a gift given, but a choice made, and the choice may be a hard one. The road goes upward towards the light; but the laden traveler may never reach the end of it.

The Tombs of Atuan - Ursula K. Le Guin

leylek:)

2009-03-22T10:27:00.002-04:00

filiz

2009-03-22T09:44:00.002-04:00

ebru

2009-03-12T16:46:00.002-04:00

akcan portresi - karacan

2009-03-02T09:15:00.003-04:00

karacan portresi - akcan

2009-03-02T09:05:00.002-04:00

2009-02-20T06:17:00.000-04:00

2009-02-20T06:04:00.007-04:00

Bir çocuk gördüm, ağlıyordu. Çünkü evlerinin kapıcısının oğlu ölmüştü. Ana-babası önce bıraktılar ağlasın, sonra sıkıldılar bundan. «Niye ağlıyorsun?» dediler. «Senin kardeşin değildi ki o!» Çocuk gözyaşlarını sildi. Korkunç bir şey öğrenmişti: Demek ki, yabancı bir çocuk için ağlamak gereksizdi! Peki ama, kardeşi için niye ağlayacaktı? Onun için de ağlamayabilirdi. Kadın, «Sus» dedi, «çizmeyi aşma! Senin aklın ermez böyle işlere!»

Denemeler “Pyrrhus ile Cinéas” - Simone de Beauvoir
"Candide''nin Bahçesi" adlı bölümden

Çeviri: Asım Bezirci

I knew a child who cried because his concierge’s son had died. His Parents let him cry, and then they got annoyed. “After all, that little boy was not your brother.” The child dried his tears. But that was a dangerous thing to teach. Uselless to cry over a little boy who is a stranger: so be it. But why cry over one’s brother. “It is none of your business” says the woman….

“Pyrrhus and Cinéas” - Simone de Beauvoir

"Candide's Garden"

son yolculuk

2009-02-18T07:14:00.000-04:00

neye benzer son bakış,
gördüğün, duyduğun, kokladığın…
telaşlı telaşlı inip çıkarken göğsün
biten acının yerini ne alır

seneler sonra gözümden, kulağımdan, aklımdan gitmeyen son nefes
bir gün rahatlar mı

07.02.2009

pamuk

2009-02-17T05:14:00.005-04:00

"bütün olmak parça olmaktır; gerçek yolculuk geri dönüştür."
mülksüzler / ursula k. le guin

"To be whole is to be part; true voyage is return." —The Dispossessed/ Ursula K. Le Guin